Odra Wodzisław
Historia klubu wg książki Wacława Wrany "80 lat Odry, spełnione marzenia"
Piłka nożna to na Śląsku dyscyplina bez wątpienia najbardziej popularna. Wiele klubów tej właśnie dyscyplinie zawdzięcza swoje istnienie, zawdzięcza swoją historię.
W 1922r. grupa miejscowych działaczy, entuzjastów piłki nożnej założyła klub sportowy "ODRA" Wodzisław Śl. Można powiedzieć, że klub ten stworzyli: Stanisław Kołacki, Stanisław Rojek, Leon Słanina. Inauguracyjny mecz rozegrano na łące przy Leśnicy w miejscu gdzie obecnie znajduje się Stadion MOSiR'u, kiedyś nazywany "Aleja" to od istniejącej tu wówczas alei akacjowej. Przeciwnikiem Odry był zespół z Gorzyc, a mecz wygrali wodzisławianie 3:2. Pierwszym prezesem został Stanisław Kołacki. Boisko, na którym Odra rozgrywała swoje, początkowo towarzyskie mecze, znajdowało się na targowisku przy Grobli i dopiero tuż przed wojną grano coraz częściej nad Leśnicą.
Oto najlepsi zawodnicy lat trzydziestych wywodzący się z naszego regionu: M Łuska, A.Sitko, K Tatuś, W Wilczek, P Papierok, E.Sosna, Konieczny, Cebula, Ptasiński, Kupiec, Morawiec, Gniłka, Hensel, Śliwa, H.Kłosok, Bugiel, Kiwic, Konopek, Balcar, Władarz.
Po zakończeniu wojny, jeszcze w 1945 roku, sport, a zwłaszcza piłka: nożna zaczął się szybko odradzać. W tym tez okresie tworzone były fuzje klubów działających w Wodzisławiu Śląskim i wreszcie w 1948.roku powstał Klub Sportowy "Kolejarz" a jego pierwszym prezesem został Henryk Kłosok. To właśnie w Kolejarzu w latach 50-tych rozpoczynali swoją karierę Stanisław Oślizło, Stanisław Dembowy, a w latach 60-tych już w. GKS-ie: Józef Kowalczyk, Stanisław Zuzok, Ryszard Kaminski, Paweł Wawrzyczny.
Drużyna Górnika Wilchwy z 1960 roku
W roku 1963 Kolejarz łączy się z Górnikiem Wilchwy i powstaje K.S. "Górnik" Wilchwy-Wodzisław, a dwa lata później następuje zmiana nazwy na Górniczy Klub Sportowy Wodzisław Śląski. 30 kwietnia-1966 roku GKS Wodzisław rozegrał na stadionie "Aleja" przy ul Bogumińskiej sparingowy mecz z reprezentacją Polski. Lepsi okazali się kadrowicze wygrywając 4:1. Honorowego gola dla wodzisławian zdobył T.Szyja, a piłkę z siatki musiał wyciągać sam Marian Szeja. W sezonie piłkarskim 1968/69 GKS Wodzisław odnosi duży sukces zajmując w końcowej klasyfikacji klasy międzywojewódzkiej 3 miejsce.
Początek lat 70-tych to niemal gremialny wyjazd byłych zawodników Odry do USA. Wyjechali J Syska, J.Kajzerek, Michmewski, R Szweda, J.Mazurek, A.Gresz, H.Ptaszynski, E Otrząsek, W Gładyś, J.Wolny, J.Krzyzok, F.Smuda.
W latach 1972-76 drużyna GKS Wodzisław występowała zarówno w III lidze jak i po reorganizacji w klasach okręgowej i międzywojewódzkiej. Warto dodać, że w 1974 roku na wniosek H.Kłosoka wrócono do dawnej nazwy i od tego roku klub nazywał się GKS "ODRA" Wodzisław Śląski. GKS Odra ponownie awansował do III ligi po sezome 1975/76, by po roku awansować do II ligi.
4 lutego 1992 roku na Nadzwyczajnym Zebraniu Klubu doszło do kolejnej zmian nazwy. W wyniku przemian polityczno-gospodarczych kopalnia im. 1 Maja przestała być sponsorem strategicznym i dlatego klub stał się Miejskim Klubem Sportowym "ODRA" Wodzisław Śląski. W trakcie sezonu 1993/94, a dokładnie na Walnym Zebraniu Klubu wybrano nowe władze. Prezesem klubu wybrany został Ireneusz Serwotka, a w skład zarządu wybrani zostali:Hubert Mołdrzyk-wiceprezes klubuEugeniusz Tatarczyk-sekretarzoraz członkowie: Józef Woźnica, Roman Wistuba, Stanisław Kowalski, Marian Oślizło, Janusz Wójciki oraz Andrzej Dzierzęga. Ponadto w skład zarządu weszli Jerzy Knopek kier sekcji piłki nożnej i Czesław Kondraszuk - kier. sekcji koszykówki. 16 listopada 1993 roku na Walnym Zebraniu Klubu pan Henryk Kłosok otrzymał tytuł Prezesa Honorowego.
Po rundzie jesiennej sezonu 1995/96 Odra zajmowała drugie miejsce w tabeli mając 6 punktów straty do Ruchu Chorzów i 4 punkty przewagi nad Zawiszą Bydgoszcz. Zarysowała się szansa awansu do ekstraklasy, mówił o tym trener Marcin Bochynek na spotkaniu z kibicami, które odbyło się w wodzisławskim MOK-u. Jak się później okazało szansa została wykorzystana i Odra pierwszy raz w swojej historii awansowała do I ligi. Już w pierwszym swym sezonie w I lidze "Odra" zajęła 3 miejsce, zyskując tym samym prawo gry w pucharze UEFA. Do dnia dzisiejszego jest jak dotychczas największy sukces klubu z Wodzisławia.
Następna zmiana nazwy klubu nastąpiła w 1933 roku. Odtąd aż do 1939 roku wodzisławianie będą występować pod szyldem KS Młodzież Powstańcza Wodzisław. Znaczyło to, że na klub z Wodzisławia wpływ miała inna organizacja młodzieżowa - Oddziały Młodzieży Powstańczej.
Należy w tym miejscu powiedzieć, że funkcjonowanie organizacji młodzieżowych w okresie międzywojennym miało na Śląsku specyficzny charakter. Toczyła się bowiem między nimi intensywna rywalizacja, która obejmowała także chęć oddziaływania przez kluby sportowe. Powodem tego był fakt, że każda młodzieżowa struktura działała pod szyldem „dorosłej" formacji politycznej. I tak np. TG „Sokół" identyfikowane było z Narodową Demokracją, Oddziały Młodzieży Powstańczej ze Związkiem Powstańców Śląskich. Działalność tych organizacji koncentrowała się m.in. na tworzeniu struktur dydaktycznych („Sokół"), sportowych i paramilitarnych (Oddziały Młodzieży Powstańczej). Na niwie sportowej aktywny byt również Związek Strzelecki. O wpływie „młodzieżówek" jak i organizacji „dorosłych" na kluby sportowe świadczą ich nazwy. W tym czasie w regonie działały m.in.: Strzelec Pszów, Strzelec Żory, Strzelec Czerwionka, Strzelec Leszczyny, Strzelec Gorzyczki, Zuch Orzepowice, Powstaniec Dzimierz, Młodzież Powstańcza Godów, Młodzież Powstańcza Marklowice.
Z ważniejszych wydarzeń z życia wodzisławskiego piłkarstwa sprzed wojny należy powrócić do wspomnianych już obchodów 10-lecia Podokręgu Rybnik w 1934 roku. Rozegrano wtedy m.in. mecz między reprezentacją Podokręgu a mistrzem Polski KS Ruchem Hajduki Wielkie (Chorzów). 3:1 wygrał Ruch, a w reprezentacji Podokręgu wystąpił zawodnik KS Młodzież Powstańczej Wodzisław - Tatuś (prawdopodobnie Karol). Piłkarze i kibice wodzisławskiej drużyny wspominają także inne spotkania już z udziałem Odry. Jednym z pierwszych był towarzyski mecz z AKS Chorzów, który występował w wyższej klasie. Odra wygrała 3:2. W 1930 roku nie lada atrakcją dla kibiców był mecz z Cracovią przegrany 0:3.
W zachowanych źródłach historii klubu widnieje wiele nazwisk piłkarzy występujących w przedwojennej Odrze, Sokole i Młodzieży Powstańczej. Czterech piłkarzy wywodzących się z Odry, Sokoła i Młodzieży Powstańczej występowało nawet w l lidze. Byli to: Witold Wilczek, Maksymilian Łuska, Karol Tatuś - grający w Śmigłym Wilno i Alojzy Sitko występujący w Wiśle Kraków. Niejednokrotnie drużynę z Wodzisławia wspomagali na boisku czynnie jej działacze, którzy łączyli ten sposób łączyli funkcje organizatorów i piłkarzy. Oto zachowane nazwiska działaczy i piłkarzy wodzisławskiego klubu z lat 1922-1939: Achtelik Engelbert, Bugiel Henryk, Cebula Paweł, Dyszlewski Wacław, Faber Jan, Giemian Paweł, Gilman Franciszek, Gniłka, Grzonka Paweł, Guzy Paweł, Hensel Franciszek, Jakubczyk Henryk, Kiwic Józef, Kłosok Henryk, Kołacki Stanisław, Konieczny Antoni, Konopek Ludwik, Kosiński, Kubica Ludwik, Kupiec Lazar Ignacy, Łuska Maksymilian, Michalski Henryk, Miłek Konrad, Morawiec Gerard, Morawiec Rudolf, Musioł Karol, OfszarMaksymilian, Papierok Antoni, Pękała Henryk, Ptasiński, Puk Konstanty, Rojek Stanisław, Sitko Alojzy, Słanina Leon, Schutz Paweł, Smuda, Sosna E., Szarowski Henryk, Szymala Franciszek, Śliwa Jerzy, Tatuś Brunon, Tatuś Franciszek, Tatuś Jan, Tatuś Karol, Tatuś Rudolf, Tront Henryk, Twardzik Władysław, Wilczek Jerzy, Wilczek Wilhelm, Włodarz Henryk, Wuwer Jan, Zając Jan, Zając Franciszek.
Jak wspomniano założycielami Odry byli: Stanisław Kołacki, Stanisław Rojek i Leon Słanina. Na początku prezesem został pierwszy z nich. Od 1923 roku ster klubu przejął Maksymilian Olszar i funkcję tę piastował do 1939 roku. Istnieje jednak jeszcze jedna wzmianka o urzędzie prezesa. Na zdjęciu pochodzącym z 1933 roku widnieje nazwisko prezesa Sokali (prawdopodobnie Franciszka). Niestety jest to jedyna informacja o osobie Sokali.
Inne ślady o przedwojennych działaczach zawiera Kronika Podokręgu Rybnik. Z ramienia wodzisławskiego klubu we władzach Podokręgu Rybnik zasiadał Ludwik Kubica, który od 1932 roku był członkiem Wydziału Gier i Dyscypliny. Do Zarządu Podokręgu w 1932 roku wszedł również działacz Sokoła Skupień. Natomiast członkiem 1937 roku członkiem Komisji Rewizyjnej Podokręgu został Repelewicz z Młodzieży Powstańczej Wodzisław. Jednak najbardziej zasłużoną osobistościa dla lokalnego futbolu a wywodzącą się z Wodzisławia był Wacław Dyszlewski, który od 1937 roku został kierownikiem szkolenia w Podokręgu. Był on pierwszym w regionie szkoleniowcem posiadającym uprawnienia instruktorskie, a następnie trenerskie. Dyszlewski kurs instruktorski ukończył w Warszawie w lipcu 1939 roku. Jednak swoją wiedzę szkoleniowa mógł wykorzystać dopiero po wojnie.
Swój pierwszy mecz ligowy na łące przy rzece Leśnicy Odra rozegrała z Czarnymi Gorzyce, wygrywając 3:2. Później większość spotkań miała miejsce na boisku na Grobli lub przy targowisku. Dopiero przed wojną coraz częściej piłkarze korzystali z boiska nad Leśnicą.
Od momentu powstania w 1922 roku aż do 1939 roku klub z Wodzisławia występował w rozgrywkach klasy A Podokręgu Rybnik. Niewątpliwie dokonania drużyn tj. Concordii Knurów, KS 23 Rydułtowy czy Błyskawicy Kop. Emma były bardziej okazałe. Trudno jednak przecenić dorobek pionierów klubu z Wodzisławia w świetle budowy zaplecza i wszczepiania w lokalną społeczność sportowego ducha. Jeden z założycieli Odry, Leon Słanina, tak wspomina tamte czasy: „Zainteresowania u starszych ludzi nie było. Jedynie młodzież się emocjonowała. Miasto również niewiele wspomagało klub. Mecze rozgrywano zawsze w niedzielę, po południu. Tu ciekawostka: miasto dysponowało ponad 1000 ha lasów, gdy zwrócono się o kilka drzew na trybunę nie otrzymano ani jednego. (...) W sali kina „Dom Ludowy" mego ojca Jana Słoniny przy ul. Minorytów w Wodzisławiu - zawodnicy dwa razy wystawiali spektakl pt. „Kominiarz i młynarz". Oczywiście w celach zarobkowych. W tych samych celach urządzano zabawy maskowe w hotelu „Piast". Były też imprezy oświatowo-kulturalne. Organizowano bankiety, które wtedy nazywano komersami, komersami celach jak wspomnieliśmy - zarobkowych. Tak to ongiś bywało...".
Był rok 1922. Po trzech powstaniach śląskich i plebiscycie powiat rybnicki włączono w granice państwa polskiego. I niemal równocześnie z uroczystym wjazdem wojsk marszałka Piłsudskiego do Rybnika i Wodzisławia zaczęły się odradzać na tym terenie organizacje sportowe. Wśród nich szczególne miejsce zajmowały drużyny piłkarskie. Jednym z powstałych na początku lat dwudziestych zespołów był Klub Sportowy Odra Wodzisław. Za datę powstania Odry przyjmuje się rok 1922. Wiadomo jednak, że zalążki piłkarskiej działalności w Wodzisławiu istniały wcześniej. Niemniej założyciele i późniejsi działacze wodzisławskiego klubu przekazali potomnym datę 1922 roku i zgodnie z nią obchodzone były jubileusze 50-lecia i 75-lecia. Tak więc w 2002 roku przypada 80 lat od założenia Klubu Sportowego Odra Wodzisław.
Aby odczuć ducha i atmosferę tamtego niepowtarzalnego okresu, warto wrócić do końca I wojny światowej. Wtedy to, po ustaniu wojennej zawieruchy, zaczęły na tym terenie powstawać pierwsze towarzystwa sportowe. I choć ostatecznie przekazanie tych ziem państwu polskiemu wydawało się kwestią czasu, to animatorami towarzystw byli urzędnicy i nauczyciele pochodzenia niemieckiego. Mimo to bardzo liczny udział w zajęciach sportowych brała polska młodzież. Z czasem, gdy zbliżała się data plebiscytu, organizacje sportowe stały się narzędziem w rękach propagandy zarówno niemieckiej jak i polskiej. Celem polskich władz plebiscytowych było zrównoważenie społecznego oddziaływania liczniejszych klubów niemieckich. Zakładano więc polskie towarzystwa sportowe w tych samych miejscowościach, gdzie istniały już komórki niemieckie. Jednak borykały się one z ogromnymi problemami finansowymi. Ich zakładanie odbywało się bowiem od podstaw. Jak pisze kronikarz Podokręgu Rybnik, pomoc materialną zaangażował się m.in. Powiatowy Komisarjat Plebiscytowy, który ufundował dla potrzeb piłkarstwa 2 komplety strojów i 2 piłki. Jednak największym problemem dla pionierów polskiego piłkarstwa na tym terenie był brak boisk. Istniejące już place gry były własnością Niemców, a polska młodzież korzystała z nich bez pozwolenia. Na tym tle dochodziło do wielu konfliktów, które często kończyły się rękoczynami. Relacje z tamtych wydarzeń zawarł w okolicznościowym przemówieniu na 10-lecie Podokręgu Rybnik, jego ówczesny prezes Józef Ochwat: „ W jak trudnych warunkach istnieć musiały dawniej kluby z powodu braku boisk, które były niemal wyłącznie w rękach niemieckich i o które czasem formalnie toczono bitwy, najlepiej zilustruje wydarzenie zacytowane przez p. Wawrzińczyka Józefa, pierwszego prezesa Podokręgu. W pewną niedzielę 1920 r. odbyć się miały zawody (...) na boisku w Rybniku, które zajęte było przez towarzystwo niemieckie z występami lekkoatletycznymi. Kiedy na wyznaczoną godzinę nie opróżniono boiska i ćwiczenia nieumyślnie przeciągano, 22 dziarskich piłkarzy polskich laskami rozpędziło Niemców na wszystkie strony świata, by później spotkanie mogło dojść do skutku. Również i w innych miejscowościach toczyły się walki o przydział boisk." (Rybnik, 21 maja 1934r.)
Właśnie w takiej atmosferze sportowi społecznicy zaczęli budować klub, który swe największe sukcesy miał święcić dopiero w końcu XX wieku... Jako tych, którzy byli ojcami wodzisławskiego piłkarstwa, kronikarze zgodnie wymieniają trzy nazwiska: Stanisław Kołacki, Stanisław Rojek i Leon Słanina. Ciekawe i pełne niedomówień jest pochodzenie nazwy klubu-Odra. Nie byłoby w niej nic dziwnego, gdyby nie fakt, że przez Wodzisław przepływa niewielka Leśnica, a do brzegów Odry z Wodzisławia jest jakieś 15 km. Szczątkowe przekazy żyjących działaczy skłaniają do wniosku, że zadecydował popularny wtedy zwyczaj nadawania klubom nazw wielkich rzek (istniała już Wisław Kraków i Warta Poznań). Nie można jednak kategorycznie wykluczyć interpretacji „patriotycznej" związanej z utworzeniem południowej granicy państwa polskiego nad Odrą.
Do roku 1920 na terenie powiatu nie istniała żadna organizacja, która skupiałaby istniejące kluby w struktury. W połowie 1920 roku drużyny regionu wyraziły chęć przystąpienia do Górnośląskiego Związku Gier Sportowych z siedzibą w Bytomiu. Jedna tuż po plebiscycie agendy GZGS przejął Polski Związek Piłki Nożnej w Warszawie. W wyniku tych zmian powstaje Górnośląski Okręgowy Związek Piłki Nożnej w Katowicach. Mimo to, do 1924 roku w powiecie rybnickim rozgrywki się nie odbywały. Nastąpiło to w 1924 roku, kiedy utworzono Podokręg Rybnik. Do tego czasu w regionie istniało 8 klubów wśród nich Odra. KS Odra Wodzisław w następnych latach występowała w klasie A.
Rok 1928 przyniósł kolejną reorganizację piłkarskich struktur. W związku z powstaniem Śląskiego Związku Piłki Nożnej formalnie rozwiązano Podokręg Rybnik w Górnośląskim Związku Piłki Nożnej i stworzono Podokręg Rybnicki Śl.OZPN. Stało się to na konferencji informacyjnej 12 II 1928 w Restauracji Obywatelskiej w Rybniku. Udział wzięło 11 przedstawicieli klubów, wśród których był reprezentant Odry.
Rok później na Walnym Zgromadzeniu Podokręgu notuje się poważną zmianę. Klub z Wodzisławia w dokumentach pochodzących z zebrania (15 XII 1929) sygnowany jest jako KS Sokół Wodzisław. Wszystko wskazuje na to, że Odra stała się jednym z gniazd popularnego wtedy Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół", powstałego jeszcze przed I wojną światową w Galicji w 1867 roku. Warto w tym miejscu wspomnieć, że związki „Sokoła" z Wodzisławiem sięgają jeszcze okresu przed plebiscytem. Już w 1921 w mieście mieściło się jedno z gniazd „Sokoła".- związane z działalnością Polskiej Organizacji Wojskowej. M.in. ten związek sprawił, że 3 marca 1921 roku władze niemieckie aresztowały całą wodzisławską drużynę. W tym czasie należeli do niej m.in.: Józef Michalski, Wilhelm Prokop, Emil Plewnia, bracia Kaczorowi, Paweł Janeta, Franciszek Sokał(l)a, Teofil i Paweł Szczęśni i bracia Lazarowie. Wielu z tych sportowców za rok współtworzyło już drużynę Odry.
„Droga do sukcesów. Lata 1945-1996"
II wojna światowa na 6 lat zawiesiła różne formy aktywności społecznej, w tym oczywiście działalność sportowej. Sportowym zapaleńcom przyszło po jej zakończeniu budować struktury klubów sportowych niemal od początku. Mimo to reaktywacja sportu w Wodzisławiu przebiegała bardzo energicznie. Oczywiście sport był tu utożsamiany przede wszystkim z piłką nożną. O tym, że jest to podatny piłkarski grunt świadczył fakt, że jeszcze w 1945 roku tutejsi piłkarze stworzyli drużynę, która rozegrała towarzyski mecz z zespołem Armii Czerwonej.
W okresie 1945 - 1948 doliczono się w Wodzisławiu aż 4 niezależnych od siebie organizacji sportowych. W 1945 roku wyłoniło się Towarzystwo Sportowe, które w 1946 roku przekształciło się w Związek Walki Młodych. Funkcjonował też Metalowiec, który następnie istniał jako Związkowiec. Niezależnie od nich działalność rozwijał wodzisławski Kolejarz. Po wojnie założono też Odrę, która skupiała się przy Zakładach Tytoniowych. Ważnym momentem był rok 1948, w którym doszło do połączenia wymienionych klubów w jeden, który przejął nazwę Kolejarz. Powstały klub należał do popularnej przez cały okres PRL federacji sportowej kolejarzy. Prezesem zunifikowanej organizacji został późniejszy wieloletni działacz Kolejarza, Górnika, GKS i Odry - Henryk Kłosok. Pozostałymi pracującymi dla klubu działaczami byli: Józef Stęchły, Józef Brachmański, Ludwik Patas, Ignacy Dembowy, Jan Zając i Henryk Bąkowski. Do rozgrywek Kolejarz przystąpił na poziomie klasy A. Trzon tworzonej drużyny stanowili wówczas wychowankowie klubu.Na przełomie lat 40-tych i 50-tych na szeroką skalę w Kolejarzu rozwinięto pracę Szkoleniową z młodzieżą. Animatorem tej działalności byt już wspomniany przedwojenny działacz KS Młodzież Powstańcza Wodzisław, kierownik szkolenia Podokręgu Rybnik, trener Wacław Dyszlewski. Dyszlewski prowadził równocześnie treningi w Górniku Wilchwy i w kolejarzu. Najbardziej znanym wychowankiem tego zasłużonego szkoleniowca Jest Stanisław Oślizło, późniejszy zawodnik pierwszoligowego Górnika Radlin i Górnika Zabrze, reprezentant Polski. Spod skrzydeł Dyszlewskiego "wyfrunął" też inny znany ligowiec - Stanisław Dembowy.
Kolejarz przez następne lata występował klasie A. Przełom lat 50-tych i 60-tych zapowiadał zmiany zmierzające do połączenia kolejarza z sąsiednim Górnikiem Wilchwy. Na tendencję do połączenia obu klubów wpływały dwa czynniki. Po pierwsze kłopoty finansowe i kadrowe przeżywał sam Kolejarz, który nie miał dostatecznego oparcia w kolejarskiej federacji. Po drugie w siłę rósł Górnik Wilchwy, który w tym czasie został otoczony opieką finansową ze strony KWK "1 Maja" i w 1961 roku awansował do klasy A. O współpracy obu klubów i tendencjach do stworzenia w Wodzisławiu jednego, silnego ośrodka sportowego świadczy zachowany w Kronice Klubowej wycinek z "Nowin"Ostatecznie do fuzji Kolejarza z Górnikiem doszło w 1963 roku i od tego momentu nazwa zjednoczonego klubu brzmiała Górnik Wilchwy - Wodzisław. Wydarzeniu towarzyszyły niecodzienne okoliczności. Jak wspominają działacze bezpośrednio przyczyna połączenia była bardzo prozaiczna. Otóż w tamtym roku do klasy B spadł Kolejarz, a Górnik nadal pozostawał czołowym zespołem klasy A. Nie chcąc dopuścić do sportowej degradacji Wodzisławia, odgórnie zainicjowano fuzję obu drużyn. Zwolennikiem utworzenia jednego, silnego klubu pod egidą Wodzisławia był w głównej mierze działacz Kolejarza Józef Stęchły, który uzyskał poparcie u I sekretarza Powiatowego Komitetu PZPR - Józefa Regulskiego. Oficjalne dokumenty przedstawiciele klubów podpisali na spotkaniu w marklowickiej Leśniczówce. Od tego momentu stało się też tradycją, że prezesem Górnika, GKS(od 1965 r.) i Odry (od 1974 r.) zawsze zostawał dyrektor KWK"1 Maja", która była strategicznym sponsorem klubu aż do 1992 roku.
Opieka kopalni nad wszystkimi sekcjami Górnika była odczuwalna niemalże od zaraz, pitki nożnej nie wyłączając. Już w sezonie 1963/64 piłkarze świętowali awans do ligi okręgowej, który przypieczętowali efektownym zwycięstwem nad jedenastką z Rydułtów 6:3. Trenerem mistrzowskiej drużyny klasy A był Witold Wilczek. Udział w awansie mieli następujący zawodnicy: Józef Mika, Jan Michniewski, Antoni Musioł, Eryk Otrząsek, Rudolf Merkel, Jerzy Tatarczyk, Adolf Rojek, Kazimierz Siwy, Bronisław Majcherek, Ryszard Kamiński, Stanisław Dembowy, Tadeusz Szyja, Lucjan Szulc, Emanuel Buchalik i Władysław Jańczak. Królem strzelców rozgrywek został Bronisław Macherek z dorobkiem 38 goli. W tym miejscu warto przypomnieć, że B. Majcherek jest związany z Odrą od wielu lat jako trener drużyn młodzieżowych.
"Nowiny" o piłkarzach Górnika napisały:
"(...) popisową formacją drużyny jest atak. Gra w nim najlepszy strzelec klasy A - Majcherek, zdobywca w sezonie mistrzowskim - 38 bramek. Piłkarzem nr 2 kwintetu ofensywnego jest Szyja, który 18 razy wpisał się na listę strzelców.Zawodnikiem zasługującym na specjalne wyróżnienie Jest kapitan zespołu - Dembowy, dobry strateg i najlepszy technik. Dembowy Jest również skutecznym strzelcem (13 bramek). Pozostałe bramki dla mistrza klasy A uzyskali: Kamiński - 8, Siwy - 6, Tatarczyk, Otrzasek i Jańczak po jednej."Kierownictwo klubu w tym czasie stanowili: prezes - Antoni Willman, wiceprezes do spraw sportowych - Henryk Kłosok, wiceprezes do spraw inwestycji - Józef Stęchły, wiceprezes do spraw finansowych - Zdzisław Zychowicz, sekretarze - Polikarp Szymik, H. Zichlarz, H. Polok, kierownik sekcji piłkarskiej - H. Bąkowski, kierownik sekcji bokserskiej -Zbigniew Kąski.
Przed nowym sezonem Górnik rozegrał szereg meczów sparingowych z renomowanymi rywalami. Wodzisławianie zmierzyli się Ruchem Chorzów, Legią Warszawa, Pogonią Szczecin, Cracovią, Dębem Katowice, Slavią Ruda Śl. i Wyzwoleniem Chorzów, uzyskując w tych spotkaniach dobre rezultaty.W debiutanckim sezonie 1964/65 drużyna Górnika w lidze okręgowej spotkała się z Górnikiem Mikulczyce, Piastem Gliwice, Dębem Katowice, Slavią Ruda Śl., Górnikiem Radlin, Górnikiem II Zabrze Uranią Ruda Śl. W trakcie sezonu piłkarze rozgrywali też mecze międzynarodowe mecze towarzyskie z Banyasz Salgotarian (1:4), Sokołem Bystrzyca (2:3) i Sokołem Lutynia (2:4). Po zakończeniu rozgrywek odbyto się Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze, podczas którego podjęto uchwałę o zmianie nazwy klubu na Górniczy Klub Sportowy Wodzisław Śląski. Sportowcy z Wodzisławia pod szyldem GKS występowali do 1974 roku, kiedy z inicjatywy Henryka Kłosoka powrócono do historycznej nazwy „Odra". Tak więc od 1974 do 1992 roku pełna nazwa klubu brzmiała: GKS Odra Wodzisław Śl.
Kadra
Bramkarze
0
pozycja: Bramkarz
1
pozycja: Bramkarz
12
pozycja: Bramkarz
29
pozycja: Bramkarz
Obrońcy
3
pozycja: Obrońca
6
pozycja: Obrońca
15
pozycja: Obrońca
16
pozycja: Obrońca
19
pozycja: Obrońca
23
pozycja: Obrońca
26
pozycja: Obrońca
30
pozycja: Obrońca
Pomocnicy
0
pozycja: Pomocnik
0
pozycja: Pomocnik
0
pozycja: Pomocnik
0
pozycja: Pomocnik
0
pozycja: Pomocnik
0
pozycja: Pomocnik
4
pozycja: Pomocnik
5
pozycja: Pomocnik
7
pozycja: Pomocnik
9
pozycja: Pomocnik
14
pozycja: Pomocnik
20
pozycja: Pomocnik
27
pozycja: Pomocnik
Napastnicy
0
pozycja: Napastnik
10
pozycja: Napastnik
24
pozycja: Napastnik
28
